21 Mart 2012

Anaokuluna Hazırlık - Yemek yemeyi öğrenme

Bu ara benim için en önemli konu Ada'nın önümüzdeki sonbaharda anaokuluna başlaması. Şu anda tam 2.5 yaşında Eylül 2012'de 3 yaşında olacak. Onu mümkün olduğunca anaokuluna hazır göndermek istiyorum. 

Bunun için önemli adımlardan biri kendi başına yemek yemeyi öğrenmesi.


Her ne kadar "korumacı" bir anne olmamaya çalışsam da, bu konuda yazsam, söylesem, uyarsam da bazı şeyleri doğa belirliyor. Ben böyle benim kızım bana bağımlı olmasın, kendi problemlerini kendi çözebileceğini öğrensin, kendine güvensin, ayakları üzerinde durabilsin, özgür olsun diye her ağzımdan çıkan sözcüğe dikkat ededurayım, Ada'yla günde 10 saat geçiren bakıcı ablamız son derece anaç ve korumacı. Anaç olmak kötü birşey mi elbette ki değil. Ama dozu son derece önemli. Örneğin ben kendi yemeğini kendisi yesin, yeter ki doğru yemek yeme alışkanlığını edinsin, bu süreçte de birkaç ay az yiyecekse önemli değil diyordum en başından beri. Yemek masasında mama sandalyesi dışında bir yerde yemek yenmemesini engellemeyi başardım. Peşinden kaşıkla koşup yedirmeye çalışmalar, kendi odasına yemek götürmeye izin vermeler, pencere önünde etrafı seyrederek yemek yedirmeler hep benim onayıma takıldı ve vazgeçildi ama yine de tamamen istediğim gibi olmadı.

Masada da olsa sürekli masallar, hikayeler anlatılarak, bak komşu gelip senin yemeğini yiyecek, ay bu kaşığı da al diye yemek yedirildiğinden, gerçekten istediğim gibi bir yemek alışkanlığı bir türlü oluşmamıştı. Bu şekilde bir an önce yedirip, kaldırmak çoğu annenin de kolayına gidiyor. Yemek yemeyi öğrenememiş bir çocuk büyüdüğünde artık kandırılarak yemek yedirme yaşı geçtiğinde şöyle değerlendiriliyor:
"Ne oldu bu çocuğa? Okula gidince bozuldu, eskiden ne güzel yemek yerdi"
Aslında artık büyüdü ve uyuşturulamıyor.

Son 2 aydır, Ada artık anaokuluna başlayacak diye işi daha ciddiye almaya başladım. 

Bana söylenenlere kulaklarımı tıkadım...
"Ama daha bağışıklık sistemi yeterince gelişmedi...",
"Çocuk bu zamanla öğrenir"
"Okula gittiğinde öğrenir"
"Boyu uzuyor mu bari?"
"Bu ay kaç kilo olmuş? "
Bakıcımın, babamın, annemin tüm söylemlerine kulaklarımı tıkadım. 

Başka annelerden duyduğum, 
"Kızım okulda yemeğini yiyor eve geldiğinde, ona yedirmemi bekliyor"  
"6 yaşında oldu hala yemeğini kendi yemek istemiyor, yemek masasında oyun oynuyor, biz yedirirsek yiyor"
"Yemek yedirme konusunda büyük hata etmişim, pişmanım"
söylemlerini daha çok duydukça, bu konuya daha fazla önem vermeye karar verdim.
Kızımın başkasını mutlu etmek, ya da bir başkası gelip yemeğini yiyeceği için değil, ya da hikaye okurken ağzına kaşıkla yemek tıkılırken değil, yemek yediğinin farkında olarak kendisi için yemeyi öğrenmesini istiyorum. Yemek yemeyi ve yedirilmeyi sevginin ve ilginin yerine koymasını ve etrafımızdaki bir çok yetişkin gibi, her duygusal zorlanmasında buzdolabının kapısını açmasını istemiyorum.

Son 2 aydır artık Ada kendi çatalı ve kaşığı ile bizimle beraber yemeğini yiyor. Bıçak kullanıyor. Bunun da komik bir hikayesi var...
Ada'ya çok keskin olmayan bir kahvaltı bıçağıyla bıçakla kesmeyi bir kere gösterdim ve önüne koydum. İlk tepkisi deneyip sınırları zorlamak oldu elbette. Ağzına soktu, elini kesmeye çalıştı, canın yanar deyince masayı kesmeyi çalıştı ve "ama masanın canı yanmaz" dedi. İkinci ya da üçüncü öğünde hevesini almıştı zaten. Hemen arkasından aramızda şu konuşma geçti.

- Sen bıçakla kesebilirsin, ben senin dikkatli olacağına güveniyorum
- Ama Hafize güvenmiyor bana bıçak vermiyor. ( aslında çocuklar her duygumuzu anlıyor)
- Hafize de güveniyor (bakıcımız aslında evet, güvenmiyor) sadece o senin canını yakabileceğinden daha çok endişeleniyor.
- Ama sen Hafize'ye verebilirsin, o da bana verebilir
- Hayır, Adacığım, sen Hafize'yi ben bıçakla kesebiliyorum diyerek ikna edebilirsin. O zaman sana bıçak verir.
Tabi ki ilk işim telefon edip, Ada'nın ona güvenmediğini düşündüğünü söylemek oldu. Sonra da bundan sonrasını nasıl planlayacağımızı konuşmak. 
Gerçekten de Ada "sen bana güvenmiyorsun" diye lafa girdi bir daha yemek saatinde Hafize'yi gördüğünde ve hakkı olan bıçağı aldı.

Doğru yemek yeme alışkanlığının oluşması için saatin 8inde kızımla kahvaltı etmem, sonra da 12de öğle yemeği yemem gerekiyor. Olsun, önemli olan kendi evinde, güvenle yemek yemeyi öğrenmesi ve aile yemeğini bir değer olarak yaşamına katması.

0 yorum:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...