10 Ocak 2012

Oyuncakları abartmak...

Hep söylüyorum çocuğun ihtiyacı oyuncak değil, oyundur diye.
Ama sanmayın ki bizim ev çok sade ve az oyuncakla büyüyen bir kızım var. Bu durumdan hiç memnun değilim, evin içinde sıkıştıkça sıkışıyorum ama öyle güzel oyuncaklar var ki kendimi de kontrol etmekte zorlanıyorum...
Bir de benim çocuklarla oyun saatlerim yani Çocuk Merkezli Oyun Terapisi seanslarım için kendime aldığım oyuncaklar var. Ahşap ev ve ailem, kuklalarım, korsan gemim, parmak kuklası sirkim, helikopterlerim,kurtarma botum, balina ve köpekbalıklarım, arabalarım, tatil otobüsüm, konuşan yemek yiyen, çiş yapan bebeklerim, doktor setim, mitolojik hayvanlarım, güçlü dinozorum, oyun hamurlarım, regarenk pastel boyalarım... Çocuğun tüm duygularını ve yaşadıklarını oyun terapisinde yalnızca oyun oynayarak ifade edebildiği temalı oyuncaklarım.

Ailelerle haberleşiyoruz ve oyun için evlerine gidiyorum.
Bu oyuncakları eve de getiremiyorum, arabanın bagajındalar, yoksa Ada'dan geri almam mümkün değil. Haliyle arabada da dönecek yerimiz kalmadı artık.

İşte salonumuzun yarısını kaplayan çadırın içindeki oyuncaklar... Ada'yı görebilir misiniz?

0 yorum:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...